کوشیار پارسی

کوشیار پارسی (زاده‌ی ۱۳۳۴ در رودسر) در سال ۱۳۶۴ (۱۹۸۵ میلادی) به‌عنوان پناهندهٔ سیاسی به هلند آمد. او در ایران در دانشگاه تهران در رشتهٔ ادبیات فارسی تحصیل کرد و در دانشگاه آمستردام در سال ۱۹۹۲ تحصیلات خود را در رشتهٔ تاریخ هنر به پایان رساند. تا قبل از مهاجرت به هلند به‌عنوان روزنامه‌نگار با هفته‌نامهٔ «تماشا» و با روزنامه‌های «اطلاعات» و «کیهان» همکاری می‌کرد و نخستین مجموعه داستانش در سال ۱۳۵۷ همزمان با انقلاب منتشر شد. کوشیار پارسی در سال‌های تبعید مقالات و داستان‌هایی را در فصل‌نامه‌های «اندیشهٔ آزاد» و «مکث» در سوئد، «کبود» در آلمان و گاه‌نامه‌های دیگر منتشر کرده است. کوشیار از سال ۱۹۹۰ در دانشگاه لیدن هلند به تدریس ادبیات فارسی مشغول بود و از جولای ۲۰۲۲ بازنشسته شد. از کوشیار پارسی چندین رمان و مجموعه داستان ـــ‌ازجمله «بوسه در تاریکی»، «از حالا تا...»، «سپنتا»، «بی‌شماران»‌ـــ و ترجمهٔ رمان ‌ـــ‌ ازجمله «در ستایش نامادری» (ماریو بارگاس یوسا)، «علی و نینو» (قربان سعید)، «سفر شگفت‌انگیز مرتاضی که در گنجه‌ی ایکیا گیر کرده بود» (رومن پوئرتلا)‌ـــ از منتشر شده است.

تصویر نویسنده
reference: https://www.mk.co.kr/en/society/10954764

از تمنای تن

دفتر پانزدهم بارو ــ نه‌تنها خواننده بلکه خود کانگ نیز با جهانی که خلق ‌کرده بلعیده می‌شود. خود گفته: «تا زمانی که یک رمان تمام شود، از این دنیا به‌تمامی خارج شده‌ام. به یاد دارم که چند سال پیش یکی از من پرسید که قصد دارم در آینده چه بنویسم، و من پاسخ دادم: «امیدوارم رمانی دربارهٔ عشق باشد. هنوز...

راه یافتن به پردیس

اگر کارِ ادبیات انگیزش این پرسش باشد که حقیقت آیا واگیردار است یا زائدهٔ چیزهای واقعی، پس از جنون چندان دور نیستیم. زائده‌ها حتا اگر از چیزهای واقعی باشند، همیشه خوب نیستند برای ما. به سخن دیگر: کافکا هنوز نزدیک‌مان است.