نقد کتاب: زمان زوال ــ توماس جوان روزی به برادرش هاینریش نوشت: «ادبیات مرگ است و من هیچگاه نخواهم فهمید که انسان چگونه می‌تواند برده‌ی ادبیات شود بی آنکه از آن متنفر باشد». شاید مان هیچگاه به پاسخ این مسئله‌اش نرسیده باشد اما برای ما حداقل یک پاسخ کاملاً روشن است: بودنبروک‌ها. رمانی که مرگ در آن نه صرفاً یک موضوع، که شیوه‌ی بیان و نظرگاه داستان است و با این وصف چنان درخشان که ما با خواندنش احتمالاً تا آخر عمر عاشق ادبیات خواهیم بود. رمانی که یکی از دروازه‌های ورودی قرنی است که در لحظه‌لحظه‌ی آن «باد تغییرات» خواهد وزید. قرنی که «با گاوآهن واردش شدیم و با اینترنت از آن بیرون آمدیم».

نقد کتاب : به میدان الکساندر، برلین ــ دوبلین بسیار خوب توانسته است وقایع پی‌در‌پیِ سیاسی را تا به قدرت رسیدن ناسیونالسیت‌ها در بیبرکپف به تصویر بکشد، همچنین شخصیت اصلی داستان و دیدگاه‌های متغیر سیاسی‌اش را. برای تفسیر این اثر سترگ دوبلین شیوه‌های بسیاری را می‌توان به کار گرفت. اینجاست که نبوغ این رمان آشکار می‌شود. این که رمان آلفرد دوبلین تصویری صادق و بی‌رحمانه از شرایط اجتماعی یک کلان‌شهر بعد از جنگ جهانی اول است و دربردارندهٔ نقد اجتماعی‌، تنها یکی از منظرهای جالب است که خواننده می‌تواند در این رمان چندوجهی کشف کند.

نقد کتاب: اگر دانه بمیرد&#۸۲۳۰;ــ آیا رمان بزرگ داستایفسکی، صرفاً بحثی طولانی و خسته‌کننده بین این سه برادر است؟ نه. موضوع جذاب‌تر از این حرف‌هاست: یک رمان بلند کاراگاهی که نفس خواننده را در سینه حبس خواهد کرد. کدام‌یک از این سه برادر پدر شرور و شهوتران خود را کشته است؟ ایوان؟ چرا؟ چون به خدا اعتقادی ندارد و برایش همه چیز مجاز است پس می‌تواند به راحتی یکی از عوامل شر بر روی زمین را حذف کند؟ آلیوشا؟ حتماً به این دلیل که در راه ایمان به خدا، می‌تواند شر یک انسان کافر و شرور را کم کند؟ دیمیتری؟ چون پدرش زندگی‌اش را ویران کرده، می‌تواند به نام زندگی این مانع عظیم را بردارد؟