Le Décours
Vers le début mars ۲۰۲۴ j&#۸۲۱۷;ai lu la traduction française d’Iraj Ziyāyi de trois poèmes d’Ahmad Šāmlu au site rouzgar.com. Le premier des trois était “Le Decours” qui, semble-t-il, est censé toujours autant nous émouvoir.
El viento de abundancia
Sueña con un rey conquistador que entró en la mezquita de Bujará y se sentó frente de los vencidos y dio una charla para ellos: O pueblo, sois muy pecadores y sus pecados fueron cometidos por sus mayores. Digo esto para declarar que soy la venganza de dios y vine por sus pecados. En este mismo momento los jinetes del rey han destruido los Coranes y los tiraron bajo los pies de sus caballos. Uno de los vencedores, viendo esos papeles rotos bajo los pies de los caballos le dijo al otro: “¿Qué es eso? Porque el dios no hace nada ni dice nada?”.
Les Nostalgies du futur
Nous sommes cernés par des pollutions variées, qu&#۸۲۱۷;elles soient écologiques, sonores, ou visuelles. Cette dernière, une imposition de contempler des scènes réelles désagréables, voire persécutantes. Le trompe-l&#۸۲۱۷;œil, cette illusion optique choisie, se dresse alors comme un complice, une échappée artistique qui permet de jouer avec ces pollutions, en tirant du plaisir de cette manipulation visuelle. Il ne s&#۸۲۱۷;agit pas de tricher, mais plutôt de se libérer, ne serait-ce que temporairement, des souillures que le regard subit.
Chemins d’antan
Enharmoniques
Positions
La condition bilingue
La condition bilingue | Faut-il nommer le poète portugais qui écrivait sous une soixante-dizaine de noms et qui, par ce moyen, jouait avec tous les chercheurs curieux de la vie derrière l’œuvre, de l’invisible derrière le visible? Non, il s’appelait Fernando Pessoa. Mais est-ce qu’il y a vraiment un orthonyme pour un maître de l’hétéronymie? Non, il n’a plus d’orthonyme; puisqu’il a déjà mis en cause l’efficacité d’une telle distinction.
Z ou F; De l’étrangeté d’être immigré
Z ou F; De l’étrangeté d’être immigré || Pour nous qui vivons ce cosmos non-hiérarchisé, nous qui habitons ce monde mondialisé et qui pensons après un Nicolas de Cues, n’est-ce pas étrange d’être un étranger d’immigration? L’étranger d’immigration est, bien sûr, très ancien, à une longue présence parmi les hommes; mais nous avons vécu des siècles –et quels siècles!– qui ont déformé toutes les anciennes conceptions, toutes les conceptions anciennes.
اینها منم
نقد کتاب: اینها منم ــ کاندینسکی در همین کتاب اشاره میکند که از چهلسالگی به بعد غالباً خودش را تحت تسلط خواستی درونی میپنداشته که او را به نقاشی جنبههایی از زندگی انسان دعوت میکرده که جاودانه و دستنیافتنی بودهاند. کاندینسکی اسم این را گذاشته است «اصل ضرورت درونی». یعنی چیزی در مقابل ضرورت بیرونی یا طبیعت. کاندیسکی جلوتر میرود: اگر ضرورت بیرونی، دائماً جلو روی هنرمند [نقاش] در جریان است، ضرورت درونی او با موسیقیست که برانگیخته میشود و به مرحلهی ادراک میرسد. موسیقی انتزاعیترین هنر است، پس قادر است کاری کند که اصل ضرورت درونی فهم میشود. اما بازنمایی چطور؟
هابز، فرانکنشتاین و فلسفهی سیاسی مدرن
نقد کتاب: هابز، فرانکنشتاین و فلسفهی سیاسی مدرن ــ هابز به خدایی میاندیشید که تنها به معنایی حقوقی واجد تعالی و برتری و در نتیجه اقتدار است، نه به معنایی هستیشناختی. دولت نیز تبدیل به ماشین میشود و ماشین هرگز نمیتواند موجودی واجد تعالی باشد. دولت هابزی نوعی انسان مصنوعی است، ترکیبی از خدا، انسان، حیوان و ماشین، خدایی فانی و میرا. و درست به سبب همین ادغام دولت در نظم حقوقی، امکان زوال و فروپاشی آن نیز وجود دارد. کاری که هابز کرد عبارت از حقوقیسازی دولت بود، فروکاستن سلطنت به شکل صرف نظام حقوقی دولت. به عبارت دیگر، به زعم کارل اشمیت، هابز به قدر کافی هابزی نیست. هابز اشمیت فرانکشتاینی است که هیولای دستسازش از قبضهی کنترل خودش خارج میشود و پارادوکسیکال، بنیانهای اقتدار حاکمانه را متزلزل میسازد.