نقد کتاب: عشق از سر خودخواهی یا بخشندگی ــ ایشی گورو در نخستین کتابش بعد از دریافت جایزۀ نوبل ادبیات، به سراغ جهان آینده می‌رود و جهان در حال تغییر ما را از نگاه یک ربات، یک «دوست مصنوعی» نشان می‌دهد. رباتی که قرار نیست هرگز قیام کند. در عوض، او از نسل ربات‌هایی است که به‌سادگی آنچه را که ما از آنها می‌خواهیم انجام می‌دهند و هر کار کوچک و ناخوشایند را می‌پذیرند. «کلارا» همچون سایر شخصیت‌هایی که ایشی گورو خلق کرده سرشار از حس تعهد و خدمت است. او رباتی است که تفسیر منحصربه‌فرد خودش را از انسان و پیرامونش دارد. ماشینی که برای کمک به کودکان برنامه‌ریزی شده و وظیفۀ اصلی او این است که احساس تنهایی را کمتر کند. اما با وجود این، صرفاً یک ربات است، با هدفی مشخص و آگاهی‌ای محدود. کلارا با وجود دامنهٔ عاطفی محدودی که دارد بهتر از هر انسانی می‌بیند و احساس می‌کند و معنی دوست داشتن را می‌فهمد. جهانی که ایشی گورو به ما نشان می‌دهد جهانی‌ست به‌شدت طبقه‌بندی‌شده. جامعه‌ای پر از شکاف‌های عمیق اقتصادی و اجتماعی، شکل‌گرفته از افرادِ تنها؛ افرادی که چون در طبقات مختلف قرار گرفته‌اند نمی‌توانند آموزش‌های یکسان ببینند و آینده‌ای کاملاً متفاوت را تجربه خواهند کرد؛ نسلی با ژن‌های مترقی، اما تنها.

نقد کتاب: عاشقانه‌ در جنگ ــ تراژدی کمدی را نمی‌بیند. وقت و حوصله‌ای برای دیدن عشق ندارد. رخ می‌دهد و پیش می‌رود و همه چیز را با خود نابود می‌کند. کمدی تراژدی را می‌بیند اما آن‌را نادیده می‌انگارد. روی خود را به سمت دیگری برمی‌گرداند و به داستان عاشقانه‌ی کوچک، صمیمی و شخصی خود می‌پردازد. این همان نکته‌ای است که ما برای معرفی این کتاب روی آن حساب کرده‌ایم. این بی‌توجهی و بی‌خبری تراژدی و کمدی از یکدیگر، حتی زمانی که با هم و در دل هم پیش می‌روند. صحنه‌ی هولناک تراژدی، یک عشق ساده را به کمدی مبدل می‌کند و بی‌توجهی بچگانه‌ی دو عاشق به جهان اطراف، از جنگ جهانی اول یک تراژدی تکان‌دهنده می‌سازد. این است نوآوری درخشان رولان در داستانی که تماماً با زبانی شاعرانه و توصیف‌هایی بسیار بدیع و جذاب روایت شده است. می‌گویید: «چگونه ممکن است تراژدی و کمدی عاشقانه را در هم آمیخت؟»

نقد کتاب: آزادی و جذابیت پنهان پوچی جهان ــ سارتر نه فقط پدیدارشناسی نابغه، که رمان‌نویسی بی‌بدیل نیز بود که به شما اجازه می‌داد پیچیده‌ترین مفاهیم فلسفی را در زیست پرسوناژها تجربه کنید. هرچند امروز از زمانه‌ی رونق اگزیستانسیالیسم فرسنگ‌ها فاصله گرفته‌ایم، اما هر بار رجوع به آثار درخشان سارتر ما را به هیجان می‌آورد، فیلسوفی که از فلسفه‌ی نظرورزانه حالش به هم می‌خورد و بی‌وقفه بر آزادی ما در مغاک پوچی جهان پافشاری می‌کرد. هرچند به نظر می‌رسید از فلسفه‌ی سوژه‌ی سارتر با اوج‌گرفتن پساساختارگرایی دیگر جز خاطره‌ای باقی نمانده باشد، اما امروز بیش از هر زمان شاهد بازگشت به سارتر هستیم، آن هم در آثار بزرگترین و نوآورترین فیلسوفان زنده‌ی امروز، کسانی چون الن بدیو و کونتن میسو.

نقد کتاب: وجدان خالق کجاست؟ ــ اسکار وایلد، خالق شخصیت دوریان گری، با کمک جادو هنری را در هنری دیگر خلق کرده است و از جاودانگیِ تصویرِ زیباییِ دوریان تا ویرانی‌اش با تباهی اخلاق به‌نرمی حرکت می‌کند و به جای نابودی مخلوقش، تصویر او را ویران می‌کند تا زیبایی ابدی را به مخلوقش هدیه کند. اما مخلوقش ناراضی از تباهی تصویر خود، این هویت دوگانه را نمی‌پذیرد و علیه خالق و علیه تصویری که هویت نابودشدۀ او را بر خود حمل می‌کند، دست به طغیان می‌زند اما شکست می‌خورد. دوریانِ زیبا با مرگْ هویت واقعی خود را به دست می‌آورد؛ آن خود تباه؛ هویتی که ذره‌ذره در عمر کوتاهش شکل گرفته اما بازتابی در نگاه خودش در هیچ آینه‌ای نداشته است.